به نام خداوند و سلام و درود بر روان شهیدان انقلاب به ویژه امام عزیز شهیدمان، سرداران و سیاست مداران شهید کشور، شهدای استاد و دانشجوی جهاد علمی 

امروز، روز معلم که می‌شود، بیشتر از همیشه به استادان دانشگاه فکر می‌کنم؛ نه صرفاً به عنوان انتقال‌دهندگان فرمول و متن، که به مثابه معماران روح جمعی یک ملت در میان غبار فتنه و فریاد جنگ.

ما در روزگاری نفس می‌کشیم که دشمن، سنگر دانشگاه و علم را نشانه گرفته است. در شرایطی که از بیرون مرزها، هیاهوی تهدید و تحریم می‌وزد و از درون، روایت‌های ناامیدی و وطن فروشان کمین کرده‌اند، این شمایید که سپر بلاغت و بصیرت را بر دوش گرفته‌اید. شما می‌دانید جنگ امروز، تنها بر سر خاک نیست؛ بر سر "روایت " و نداشتن "علم و فناوری" است. هر کلاس درس شما، یک سنگر است در برابر تحریف حقیقت، و هر نگاهداشت ذهن روشن دانشجو پاسخی است به تاریکی‌طلبان. در این وانفسای دمیدن تفرقه که دیوارها را بلندتر از انسانیت نشان می‌دهند، شما فرماندهان وحدت و انسجام ملی هستید. این وحدت، شعار نیست؛ زدودن غبار نژاد، قومیت و سلیقه از چهره یک ایرانِ واحد است.

و اما سازندگی کشورعزیزمان: این واژه امروز یعنی جهاد. وظیفه دانشگاهیان دیگر فقط نوشتن مقاله نیست، بلکه جوش دادن علم به زخم‌های جامعه است. شما به جوان ما یاد می‌دهید که چگونه با دستان خالی اما ذهنی سرشار، از بحران آب، بیکاری و ارز، پلی به سوی خودکفایی بزند. شما ثابت می‌کنید که "می‌توان"؛ حتی وقتی جهان بیرون، مدام زمزمه می‌کند که "اجازه نمی دهیم". شما امید را تئوریزه می‌کنید و آینده را می‌سازید، نه در خیال، که در لوله‌های آزمایشگاه و خاک مزرعه و کدهای برنامه‌نویسی.

می‌گویند در دل بحران، قهرمانان گمنام متولد می‌شوند. شما قهرمانان بی‌مدال این روزهای ایرانید. قلم شما شمشیر است، تدریس شما مجاهدت است و سکوت کلاس درس‌تان، بلندترین فریاد برای "ماندن" و "سازندگی کشور".

روزتان مبارک، رفقای دیروز و همراهان امروز سازندگی.

ایران فردا، بر شانه‌های استوار شما ایستاده است.  

🇮🇷جانم فدای ایران 

 حسین صادقی

خادم شما در دانشگاه اراک